سيم ، عمدا منى از خود بيرون آوردن . چهارم ، بوى خوش استعمال و استشمام كردن . پنجم ، روغن به خود ماليدن . ششم ، دروغ گفتن و فحش دادن و قسم خوردن . هفتم ، نظر كردن در آئينه . هشتم ، پوشيدن جامهء بنددار و دوخته شده و گره زده ، و چكمه و جوراب پوشيدن و انگشتر به جهت زينت دست كردن . نهم ، سر و گوش را پوشيدن . دهم ، خون از خود بيرون آوردن به اختيار . يازدهم ، استظلال يعنى زير سايه رفتن در حين حركت ، مثلا در شقدف و كجاوهء روپوش‌دار نبايد نشست و چتر نبايد گرفت . دوازدهم ، چيدن و كندن مو و ناخن . سيزدهم ، شپش كشتن يا انداختن او از بدن ، و كنه از شتر يا گوسفند انداختن . چهاردهم ، كشتن هر حيوان مگر موش و عقرب . شانزدهم ، كشتى گرفتن و جنگ كردن . و همهء اينها كه گفته شد بايد محرم بپرهيزد در حالت عمد و اختيار است نه در حالت سهو و اضطرار . در صورتى كه عمدا يا سهوا هريك را مرتكب شد احرام باطل نمىشود . اما براى ارتكاب هريك كفارهء معينى است كه بايد بجا بياورد . فاصلهء از جده تا مكه از جده تا مكه دوازده فرسخ است . فرسخ صحيح را آنچه با ساعت تجربه كرده‌ام اينست : سوارى كه به راه اسب برود و سبه‌سوار باشد ، ساعتى يك فرسخ راه طى مىكند . و قاطر و يابوى باردار مال چاروادار ، در زمين هموار يك فرسخ را در يك ساعت و نيم مىرود . و شتر قطار باردار ، يك فرسخ را در دو ساعت ربع كم طى مىنمايد . اينست كه از جده به مكه اگر سبه‌سوار با يابو و الاغهاى راهوار برود دوازده ساعت مىرسد و اگر با قاطر باردار و تخت برود ، از شانزده ساعت الى هيجده ساعت مىرسد . و اگر با شقدف و شتر قطار برود بيست و يك ساعت راه است بدون معطلى . چنانچه